Przechadzałam się po parku... było przyjemnie ciepło. W moje policzki uderzał leciutki, zimny wiaterek. Wędrując po ścieżce, mijałam inne pary, innych przyjaciół. Od czasu do czasu słyszałam śmiechy dzieci, które się ze sobą bawiły. Byłam zamyślona... Myślałam nad wszystkim. Nad tym co się wydarzyło. Walczyłam z emocjami, które znajdowały się w moim wnętrzu. Zauroczenie, miłość, przyjaźnie... Te dwie ostatnie straciłam w jednej chwili. Odeszłam. Odeszłam od nich. Od tego wszystkiego. Zamknęłam się kompletnie w sobie. Matka nie umiała tak do mnie dojść, jak to zawsze było. Ojciec i brat próbowali - na marne.Jednak chwila... czy to ja odeszłam? Sama już nie wiedziałam.
Nic już nie mam. Pomyślałam sobie... jakby zareagowali, że chcę do nich wrócić? Byłam pewna, iż nie rzucą mi się w ramiona. Tylko przeczuwałam wyśmianie, dalsze oddalenie... Nie miałam pojęcia, jak sobie poradzić. Wszystko wydaje się być takie proste, jednak nie jest... Nie wszystko idzie, jak byśmy tego chcieli. Nie po naszej myśli. Kiedyż to było, gdy przytuliłam najlepszego przyjaciela, który potem został moim chłopakiem? Gdzież się podziały te czasy, kiedy zwierzałam się przyjaciółce? Czemuż to minęło? Znam już odpowiedź: Przez moją głupotę.
Przez moją depresję, z której już wyszłam, stałam się egoistyczna. Żyłam przez jakiś czas egoizmem. Pamiętam ten dzień, kiedy straciłam bliskie mi osoby...
